گناهان محسوب مىشود و بنده در هنگام فراغت از اين گونه نمازها نيازمند به درخواست عفو و گذشت از درگاه الهى است . آيا نمىبينى كه در همين حديث چگونه خداوند در بارهء نمازگزارانى كه آن نويدها و آن جود و بخشش به آنها وعده داده شده ، مىفرمايد : « براستى كه فرشتگانم از نزد شما با خشنودى و رضايت بالا آمدند . » در صورتى كه تو خود مىدانى نفست به تدبير خداوند در رابطه با خود و عيال و آرزوها و حالاتت خشنود نيست . و همچنين در آن قسمت حديث كه مىفرمايد : « مستغرق در ذكر و ياد من شده و حقّم را شناخته و نمازهايى را كه بر شما واجب كرده بودم ادا نموديد . » و در حالى كه تو مىدانى بيشتر اوقات در ياد دنيا فرو رفته‌اى ، و نسبت به حقّ خداوند - جلّ جلاله - معرفت ندارى ، و حد اقلّ آن را مانند حقّ برخى از بندگان خدا كه در نزدت عزيز و ارجمند است ، بجا نمىآورى . و نيز آنجا كه پيرامون نماز نافلهء شب مىفرمايد كه : « با قلب سليم و بدن خاشع و فروتن و چشم اشكبار نماز مىگزارند . » و حال آنكه خود توجّه دارى كه اگر حال تو اين چنين نباشد ، تمام نمازت ضايع و نابود ، و يا جنايت قلبى و گناه است .